Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 
Foodparing z szampanem

Jak dobrze wiadomo wszystkim znawcom szampana, degustacja składa się z trzech etapów. Pierwszym z nich jest ocena wyglądu trunku – barwa i przejrzystość cieczy, a także rodzaj zawartych w niej bąbelków, mogą nam powiedzieć wiele o jego jakości.

Przy degustacji wina spokojnego oceniamy głównie barwę i rozlewanie się cieczy po kieliszku. W przypadku szampana etap „oko” degustacji jest bardziej złożony. Po nalaniu do kieliszka nawet odrobiny płynu, od razu na powierzchni oddzieli się piana. Powinna być ona śnieżnobiała, choć jej faktura może się różnić w zależności od rodzaju szampana i rocznika. Piana może być mniej lub bardziej zwarta, gładka lub nieregularna. Aby ułatwić sobie ocenę barwy piany, można wykorzystać białą kartkę. Przechylmy lekko kieliszek i podłóżmy pod niego białą kartkę. Przy dobrym świetle możemy spróbować porównać kolor pianki z bielą kartki.

barwa szampana tastingKiedy już skończymy badać kolor piany, warto przypomnieć sobie o tym, że ulatniające się ku wylotowi kieliszka bąbelki również wpływają na wrażenia estetyczne, które odbieramy przy ocenie wyglądu szampana. Bąbelki powinny być drobne i z gracją poruszać się po kieliszku. Często uważa się, że im więcej bąbelków i im są one drobniejsze, tym lepiej dla jakości szampana. Zaiste, wrażenia wizualne mogą być ciekawsze, ale nie jest to absolutnym wyznacznikiem jakości trunku. Starsze szampany rocznikowe generalnie charakteryzują się słabszym musowaniem i nie ujmuje to absolutnie ich jakości. Ważne, żeby subtelne musowanie długo się w kieliszku utrzymywało. Przy ocenie tego parametru warto pamiętać o konieczności zastosowania całkowicie czystego kieliszka – często „problemy” z musowaniem wynikają z niedostatecznej czystości kieliszka (musowanie jest zakłócone przez drobinki osadu lub brudu). Wiadomo również, że taka ocena jest możliwa wyłącznie przy szklanych kieliszkach, najlepiej wykonanych z dobrej jakości szkła. Również z tego powodu inne kieliszki niż transparentne nie są dopuszczalne w procesie profesjonalnej degustacji, bo w sposób oczywisty zakłócają odbiór parametru „barwa” (i zresztą nie tylko tego).

Ważne jest ocenienie klarowności płynu. Jego konsystencja jest ważna. Oleistość i ciężkość z całą pewnością powinna nas powstrzymać od konsumpcji. Producenci szampanów szczycą się ich lekkością . Dopuszczalne są oczywiście różnice w ciężkości i gęstości płynu – zależą one np. od zawartości cukru i czasu dojrzewania na osadzie, są to jednak subtelne różnice, które bada się, rozprowadzając szampana po ściankach. Oczywiście w szampanie nie mogą pojawiać się żadne zmętnienia ani np. pływające kawałki korka. Barwa szampana powinna być przejrzysta a powierzchnia, po zniknięciu piany, połyskliwa.

Oceniając kolor szampana warto, tak samo jak w przypadku wina, przechylić lekko kieliszek, aby móc dokładnie przyjrzeć się i dostrzec widoczne w cieczy przebarwienia i odcienie. Białe wina – do których w większości przypadków zalicza się szampan – gdy są młode, często są bardzo jasne. Z wiekiem barwa zmienia się w nieco ciemniejszą. Ale pamiętajmy, że zazwyczaj są to dość subtelne różnice.

barwa szampana tasting 2Interpretacja koloru szampana niesie ze sobą pewne informacje na temat jego budowy. Przy czym warto zaznaczyć, że trudno tu o bardzo rozstrzygające wnioski. To, co jest oczywiste na pierwszy rzut oka – i to nawet dla laika - to różnica między szampanem białym a różowym. Natomiast wszelkie niuanse kolorystyczne są dużo bardziej skomplikowane i trudniejsze do interpretacji. Można jednak pokusić się o pewne uproszczenia.

I tak, np. szampan o barwie jasnocytrynowej z lekką nutką zieleni to prawie na pewno młody blanc de blancs – tym mianem określa się szampana otrzymywanego z jednego szczepu winogron - Chardonnay. Charakterystyczne dla tego rodzaju win są również lekkość i świeżość w smaku.

Zwykle ciemniejszy kolor (ale nadal słomkowy, nie należy spodziewać się pomarańczowych czy ciemnozłotych refleksów w białym szampanie) wskazuje, że możemy mieć do czynienia z szampanem blanc de noirs, czyli powstałym z winogron o ciemnej skórce, a dokładniej ze szczepu Pinot Noir lub Pinot Meunier. Generalnie różnice w barwie między tymi szczepami będą niezwykle trudne do uchwycenia – raczej tu na kolor ma wpływ czas dojrzewania na osadzie czy ewentualny kontakt z beczką. Warto pamiętać, że starsze szampany często są ciemniejsze niż młode – i to jest wniosek, który może nam bardzo pomóc w procesie rozróżniania win podczas degustacji.

Z różowym szampanem sprawa jest bardziej oczywista – im bardziej intensywny róż, tym więcej dodano czerwonego wina (chodzi tu oczywiście o rosé d’assemblage, czyli różowego szampana powstałego na skutek mieszania wina białego z czerwonym, co w Szampanii stanowi podstawową metodę produkcji, a w większości europejskich krajów jest surowo zabronione). Drugi rodzaj różowego szampana – rosé de saignée powstaje w wyniku maceracji skórek winogron. Przy czym tu również spotykana jest różna intensywność różu – niektóre rosé de saignée są bardzo mocno różowe, podczas gdy inne – lekko pomarańczowawe lub łososiowe. Nie da się zatem w sposób rozstrzygający odgadnąć z jakiego rodzaju różowym szampanem mamy do czynienia tylko na podstawie jego barwy.