Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 
Szampan jest kobietą

Często mówi się, że szampan to kobiecy trunek. I choć wśród koneserów i miłośników szampana jest bardzo wielu mężczyzn to wydaje się, że rzeczywiście więcej kobiet gustuje w szampanie niż np. w alkoholach mocnych czy piwie. Podobno to kobiety rokrocznie wypijają aż 70% produkcji szampana. Zastanówmy się zatem, co sprawia, że szampanowi tak chętnie przypisywana jest „kobieca dusza”.

picie szampana w grupieZacznijmy od tego, że szampan charakteryzuje się stosunkowo niską zawartością alkoholu (ok. 12%) i niską kalorycznością (zazwyczaj do 80 kcal/kieliszek) – oba te czynniki mogą spotkać się z dużym uznaniem płci pięknej. Generalnie kobiety unikają zbyt mocnych alkoholi, a do tego często analizują kaloryczną zawartość kieliszka. Trudno się dziwić, że kobieta chętniej sięgnie po lekki, musujący alkohol niż np. po kieliszek wódki czy szklankę whisky. Piwo – choć ma mniej alkoholu niż szampan – uchodzi za „ciężkie” – po pierwsze za sprawą gorzkiego smaku, po drugie z uwagi na kaloryczność i zwykle dużą pojemność naczynia. Nikogo przecież nie trzeba przekonywać, że kufel piwa zawsze będzie miał wielokrotnie więcej kalorii niż degustacyjna porcja szampana.

Kolejnymi powodami, dla których kobiety preferują szampana, jest istnienie przystępnych wariantów smakowych trunku (szampany demi-sec o lekko słodkim smaku), a także kuszących wersji kolorystycznych (jak wiadomo wśród fanów różu jest zdecydowanie więcej kobiet niż mężczyzn, podobnie sprawa wygląda z szampanem). Dodatkowo panie cenią szampana za pozytywne skojarzenia – z elegancją, luksusem, wysublimowaniem i delikatnością. Nie bez znaczenia jest tu również szampański foodpairing – mniej pań przepada za śledziem, bigosem czy golonką (czyli potrawami kojarzącymi się bardziej z wódką), wyraźnie preferując potrawy takie jak ryby, owoce morza, sushi, owoce czy wyrafinowane desery. Wszystkie te potrawy intuicyjnie doskonale pasują do szampana. Również z tego może wynikać sympatia, jaką wiele kobiet darzy szampana.

Ale o kobiecej naturze szampana można mówić dużo szerzej niż w kontekście profilu konsumenta. Pomyślmy o historii szampana, w której ogromną rolę odegrały właśnie kobiety – tzw. znane szampańskie wdowy.

Veuve clicquot bottle sizesWśród nich najbardziej znana jest Veuve Clicquot, czyli Barbe Nicole Ponsardin, urodzona 16 grudnia 1777 r. jako dziecko zamożnego bankiera. Gruntownie wykształcona dziewczyna, niewysoka szatynka o szarych oczach i owalnej twarzy, w wieku 20 lat poślubia François Clicquot, syna znanego producenta szampanów z Reims – Philippe Clicquot. W 1805 r. François umiera, a niespełna 28-letnia Barbe, wówczas już matka kilkuletniej Clementine, zostaje wdową. Mimo nacisków rodziny na sprzedaż szampańskiego interesu, Barbe decyduje się na przejęcie sterów domu szampańskiego i kontynuowaniu dzieła męża, którego pracę obserwowała wcześniej przez szereg lat. Szczególnie dobrze zapamiętała dewizę François: „ Musimy wszystko robić lepiej niż konkurenci, dążyć do perfekcji, aby stworzyć najlepsze wino na świecie”. Tak oto Barbe Clicquot została pierwszą kobietą biznesu w historii. Która nie tylko godnie zastąpiła męża, ale przede wszystkim doprowadziła do ogromnego rozkwitu Domu Szampańskiego Clicquot, który znacząco zwiększył produkcję i sprzedaż szampanów, a zwłaszcza sprzedaż na rynki zagraniczne. Najbardziej znanej wdowie szampan zawdzięcza również wiele przełomowych odkryć i innowacji – to ona, w 1810 r. stworzyła pierwszego szampana rocznikowego, a także przyczyniła się do powstania różowego wariantu szampańskiego trunku. Również riddling table – stół do obracania butelek – jest innowacją, którą szampan zawdzięcza Barbe Clicquot.

Inną znaną szampańską wdową była Madame Pommery. Jeanne Alexandrine Louis Melin urodziła się w Ardenach w 1819 r. Dzięki przedsiębiorczej matce, która wysłała ją na studia do Paryża i Londynu, dziewczyna opanowała biegle język angielski. W 1839 r. Jeanne wyszła za mąż za Aleksandra Pommery’ego, który kilkanaście lat później, wraz z Narcisse Greno, założył Dom Szampański Pommery & Greno. W 1860 r. Aleksander umarł, a firmę przejęła Jeanne, która zdecydowała, że docelowym rynkiem dla szampana nie będzie wcale Francja, ale Londyn, ówczesna kulturowa stolica świata. W tym czasie Imperium Brytyjskie obejmowało ¼ świata. Wraz z angielską arystokracją po całym świecie podróżował szampan Madame Pommery. Jeanne otwierała domy handlowe w kolejnych lokalizacjach – po Londynie przyszedł czas na Petersburg i Nowy Jork. Zdobycie nowego rynku Madame Pommery celebrowała poprzez nadanie nazwy kolejnym uliczkom 18-kilometrowych piwnic Domu Szampańskiego Pommery. Nazwy te pozostały do dziś. Sukces drugiej najbardziej znanej szampańskiej wdowy był ogromny. Wystarczy powiedzieć, że jej mąż sprzedawał rocznie 30 tys. butelek szampana, podczas gdy Jeanne osiągnęła pułap 1,5 miliona butelek rocznie (1890).

Dziś domy szampańskie w znakomitej większości są zarządzane przez mężczyzn – kobiety oczywiście są obecne w tych biznesach, ale częściej w działach marketingu, eksportu lub sprzedaży. Niemniej jednak coraz więcej maisons zatrudnia kobiety na stanowisku enologa, a nawet szefa piwnic. Aktualnie – podobnie jak w minionych wiekach, kobieta zazwyczaj dochodzi do władzy w przypadku śmierci męża lub ojca, gdy nie ma męskiego sukcesora. Tak na przykład na czele Domu Szampańskiego Paul Bara stanęła słynna Chantale Bara lub Frédérique Poret z Domu Szampańskiego Duménil. Ciekawym przypadkiem jest również np. Dom Szampański Duval-Leroy, którym zarządza pani Carol Duval-Leroy, a funkcję szefa piwnic pełni inna słynna szampańska kobieta – Sandrine Logette.